پرستوی فراری از بهارم

یک امشب میهمان این دیارم

چو ماه از پشت خرمن ها برآید

به دیدارم بیا چشم انتظارم

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست

همه دریا ازآن ما کن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت

مکش دریا بخون پروا کن ای دوست

متابان گیسوان در همت را

بشوی ای رود دلواپس غمت را

تن از خورشید پرکنورنه این شب

بیا لاید همه  پیچ و خمت را

تن بیشه پراز مهتاب امشب

پلنگ کوه ها در خواب امشب

به هر شاخی دلی سامان گرفته

دل من در تنم بی تابه امشب

کنار چشمه ای بودیم در خواب

تو باجامی ربودی ماه از آب

چونوشیدم از ان جام گوارا

تونیلوفر شدی من اشک مهتاب