یه حرفایی همیشه هست  که از عمق نگاه پیداست
از اون حرفای تلخی که مث شعر فروغ زیباست

وقتی بغضم شکسته شد و نفس هایم غرق شد در اندوه و بی تابی فقط "سکوت" با من بود. گاهگاهی که تنم خسته از لحظه ها به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد شب هایی که بالشم خیس می شد از اشک شبانه حسرت فقط "سکوت" با من بود

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

 بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

 او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

 صفت شاعر اگر همدلي و همدرديست

در رثايم بنويسد كه شاعر بوده است

 بنويسيد اگر شعري ازاومانده بجاي

مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است

مدح گويي و ثنا خواني اگر دين داريست

بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است

          غزل حجرت من را همه جا بنويسيد

          روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است

اینو از ته دل میگم

تو از دردی که افتادست بر جانم چه می دانـــی ؟

دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانـــــی

تمام سعی تو کتمان عشقت بود در حالـــــی

که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانـــــی

فقط یک لحظه آری با نگاهی اتفاق افتـــــاد

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانـــــــــــی ؟

اين شعر ها ديگر برای هيچكس نيست
نه ! در دلم انگار ، جای هيچكس نيست

آن قدر تنهايم ، كه حتی درد هايم
ديگر شبيه درد های هيچكس نيست

حتی نفس های مرا از من گرفتند
من مرده‌ام ، در من هوای هيچ كس نيست

دنيای مرموزيست ، ما بايد بدانيم
كه هيچكس اينجا ، برای هيچكس نيست

بايد خدا هم با خودش روراست باشد
وقتی كه می داند خدای هيچكس نيست

من میروم ، هرچند مي دانم كه ديگر
پشت سرم حتی ، دعای هيچكس نيست