همچونی مینالم از سودای دل

آتشی درسنه دارم جای دل

من که با هرداغ پیدا ساختم

سوختم ازداغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

بس که طوفان زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد,وای من

غم اگر از دل گریزد,وای دل

ما زه رسوای بلند آوازه ایم

نامورشد,هرکه شد رسوای دل

خانه مور است و منزلگاه بوم

آسمان باهمت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل

درمیان اشک نوامیدی "رهی"

خندم از اومیدواری های دل.