وعشق هدیه ایست جاودانی.

ومن چه عاجزانه افق های طلایی نگاهت را باهزار تمنا جستجو میکنم

و قصه تنهایی را در آسمان آبی نگاهت درمیان میگذارم.

نسیم اشکی که درنگاهت موج میزد,بارانی از عشق بو برای باغ رویاهایم

و دلم چه بی قرار برای نگاه عاشقت میتپد.

در دل شب های تاریک وجودم به جستجوی روشنایی شمع

وجودت میگردم.

به آفتاب گردانی می مانم که هر صبح به امید آفتاب وجود تو

سراز خواب برمیدارد.

وخوب میدانم بی تو گلبرگ های نازک وجودم را باد سرد خزان درهم فرو میریزد

وجوانه های ناشگفته امیدم به دور ازتو میخشکند.

اما با این اوصاف میدانم,قلبم کوچک تر از آنی است که ظرفیت

خوبی های تورا داشته باشد.

اما درسکوت پر از فریاد خودم میگریم و میگویم:باهمین قلب کوچکم به وسعت تمام خوبی ها وسادگی هایت دوستت دارم