گـــــاهی مجبـــــوری لبخـــند بــزنی بـــرای اینکـــه تــا به حــــال گـــریه هایــــت ، غصــــه هایـــــــت بــه هیــــــــــــچ جـــای دنیــــا بــرنخـــــورده ، گــــاهی دلـــت می خـــــواهد بــــی پــــروای بــــی پروا ببـــــری از همـــــــه ، داد بزنــــــــــــی ، از آن دادهــــــا کـــه بعــدش بلنـــــــد بلنـــــــد گریــه می کنــــــی ؟!. صــــدایت راصــــــــاف کـــن ، نفـــس بکــــش ، میبینـــــــی ؟ هنــــــــوز هــــم زندگـــــی ادامــــــــه دارد ، حــالا دیــــــگر آرامتـــــر شـــده ای پــس دوبــــاره بــــا چشمــــــان غمگیــــــن امـــــــا لبـــــی کـــه می خندد ادامـــــه بده ، کــــه نمیدانم تـــا کجــــا این داستــــان می تواند ادامـــــــه دار شـــود . بــرای مـــن ، بــــرای تــــو ، بـــــرای مـــــــــــــــــا .